zmicierbielapol

Ну вот специально не ищу, а оно само вылазит. На этот раз несколько замечаний по поводу письма в родноверских (и иже с ними)сообществах, а также связанными с этим вопросом языка и стиля. Как известно, родноверам не даёт покоя руническая слава германцев, вот потому всеми правдами и неправдами они имеют свои руны: и платовская система, и "велесовица", и чудиновская "руница", и руны схорон еж словен, и т.д. Выбор огромен, и каждый утверждает, что его руны истинно славянские, причём общие сразу для всех славян. Тут комментарии излишние.

Далее возникает вопрос языка. Тут тоже разброд и шатание. У кого-то всё пишется на современном русском, у кого-то дикая смесь русского и церковнославянского с былинными "гоями", кто-то вообще свой язык изобретает, смешивая всё подряд.

( Продолжение )

У працяг расавага гумару віленчукоў: http://zmicierbielapol.livejournal.com/97928.html

Гэтым разам на вуліцы мне трапіўся люк, відаць для электракабеля. Якасць здымку дрэнная, але "чытабельная". Усё ж такі, ну чаму там дзве маланкі, калі можна і адной пазначыць?)))

Не, не падумайце. Я на сонейке не перагрэўся і балта-арыйскія веды ствараць не збіраюся))) Проста вырашыў згадаць цікавы факт, які большасць, па ўсёй верагоднасці, не ведае.

Упершыню брахманы ў пісьмовых крыніцах ВКЛ згадваюцца ў 1644 г. у кнізе ўніяцкага архмінадрыта Дзерманскага манастыра Яна Дубовіча “Праўдзівы каляндар хрысціянскай царквы” (Вільня). Больш за тое, аўтар уводзіць брахманаў у шырокі індаеўрапейскі кантэкст) У прыватнасці, Ян Дубовіч піша, што "чарнакніжнік" Тыяніўс Апалоніўс дзеля папаўнення ведаў па астраноміі ("бегаў нябесных") падарожнічаў да старшага брахмана Ярхі, які "сядзеў на залатым прастоле". Таксама Дубовіч піша, што і Піфагор вучыўся ў брахманаў астраноміі і астралогіі. Так мовіць, культурнае злучэнне еўрапейскай антычнай і індыйскай ведычнай традыцыі. Ліцвіны - адны з першых індаеўрапеістаў!)

Нарэшце давялося не так даўно пабываць у Камянцы ды паглядзець на знакамітую вежу валынскага тыпу ХІІІ стагоддзя. Вежа мне спадабалася, файная, добра захавалася. Праўда ўнутры археалагічная экспазіцыя сціплая, аднак сама вежа ўсё кампенсуе) Забаўна выглядае апошні паверх з літоўскай сімволікай, бо вежа як бы і супраць літвы будавалася. Аднак мы яе захапілі)))



*********

Аднак вежа яшчэ знакамітая сваім міфалагічным кантэкстам. Захавалася і паданне пра будаўніцтва вежы князем Рáдарам, які змагаўся з цмокам Крагавеям. Таксама невыпадкова, што праваслаўная царква ў Камянцы прысвечана Сімеону Стоўпніку, што сугучна з самазамураваным князем, ці проста ў гонар вежы:).


( Паданне і здымкі )

Интернет весь забит всякого рода объяснениями славянской символики. Придумываются пафосные названия, замудренные объяснения, основанные на придуманных же мифах. Среди огромного количества таких знаков внимание привлекает один, которые известен как "Звезда/Щит Сварога". Довольно модный знак у родноверов.



Попробуем немного разобраться, что это за знак и имеет ли он отношение к Сварогу.


( Продолжение )

Знайшоў выдатнае азначэнне навуцы))) Пэўна лепшае, якое я чуў. Аднак каб яго зразумець трэба мець метафарычнае мысленне. Праглядаў неяк серыяльчык Dexter і там судмедэксперт Вінс Масука выдаў цудоўнае: "That's not opinion, that's science. And science is one cold hearted bitch with a 14 inch strap on!" (сезон 3 серыя 5). Пераклад, калі хто не зразумеў: "Гэта не меркаванне, Гэта - навука. І навука - гэта бессардэчная сцерва з 14-дзюймавым страпонам!". Проста выдатна! І дакладна! 

Родноверие и славянство головного мозга отличается ещё одним симптомом - гитлеризмом. Гитлер как славяно-руссо-арийский герой. Я даже не хочу комментировать этот очевидной бред. Просто хочу поделиться некоторыми наблюдениями. Гитлеризмом страдают преимущественно родноверы из России. Оно и неудивительно. Большинство из этих ребят о войне знают только из кино и тупорылых книжек. Они никогда не видели изрытых окопами лесов, полей в железе, могил на каждом шагу, никто не видел ужаса в глазах тех, кто пережил войну, деревни их дедов не сжигали бравые белокурые парни, их дедов не грабили и не убивали доблестные красные партизаны...Никому в Беларуси пока ещё не нужно объяснять, что такое война. А вот российские родноверские герои заигрались. Очень умиляет поздравление "волхва" Богумила (какое частое долбоволхвовское имя) "С днём австрийского художника!" (http://bogumil13.livejournal.com/137976.html#comments). Богумил забыл только добавить, что он унтерменш, и ребята художника отправили бы его в газенваген. Богумила в ответ поздравляет историк из Удмуртии Смельдинг и в свою очередь размещает пост в память о художнике (http://smelding.livejournal.com/514545.html#cutid1). Тоже симптоматично. Я уже не говорю о толпах восторженных их поклонников, которые в славянском угаре поздравляют друг друга с ДР врага Руси. В Беларуси, например, только полные идиоты славят Адольфа, как это делает Радан. Все остальные до такого и додуматься не могут. Это немыслимо! А вот в России из  Адольфа деалют русского национального героя. Наверное скоро дадут ему славянское имя. "На Руси, слава Богу, дураков ещё лет на сто припасено!" (с). А от себя добавлю: вы мудаки!

Не так даўно згадваў пра дурняў у Брэсце, якія вырашылі стаць часткай схаронаўскай секты. Некалькі дзён таму ў Брэст прыбыў вярхоўны дэбіл усіх долбославов і хараніцель ежей Богомол Хомяк-2. І завіталі яны ў Брэсцкую-крэпасць. Здымкі прымусілі задумацца, а што яны там рабілі? Не так даўно, як вядома, з Брэсцкай крэпасці скралі на металалом мемарыяльную шыльду. Пэўна і Хомяк вырашыў таксама разжыцца на грошы, бо навошта нармальнаму чалавеку ў крэпасць насіць будаўнічы малаток ды яшчэ лупіць ім па бронзавых літарах?



( Эпілог )

Учора выбраліся невялікай кампаніяй у в. Упірэвічы, каб папрацаваць на закінутых могілках. У 1920-я гады ля вёскі была царква і святы дуб, якія былі знішчаны бальшавікамі. Могілкі ля царквы таксама былі знішчаны. Нават цяпер добра бачныя ямы ад разрабаваных магіл.

У 2009 г. высілкамі некалькіх чалавек, выхадцаў з гэтай вёскі, на прыкладным месцы царквы быў усталяваны драўляны крыж.


А калі мы ўчора прыехалі, то пабачылі, як месца змянілася. Гэта якраз той выпадак, які з'яўляецца выключэннем з правілаў. Крыж перарос у сапраўдны помнік, смецця на тэрыторыі няма, а паваленыя надмагіллі (два, астатнія проста камяні) стаяць нармальна. Фактычна нам працы і не засталося. Павысякалі хмызняк вакол аднаго надмагілля, ды пафарбавалі літары на другім, бо надпіс ледзь быў бачны.


( Як там цяпер )

Вось і другі допіс на тэму зніклых у пагорках бажніцаў. Раней пісаў тут: http://zmicierbielapol.livejournal.com/69221.html Вось яшчэ адна гісторыя. На могілках ля в.Пярэжары Валожынскага р-на ёсць пагорак, на якім калісьці стаяла капліца. Аднак у хрушчоўскія часы яе знішчылі, як і шэраг іншых.

“Там крыж стаяў. Але каторыя не прызнавалі Бога, сьцягнулі гэты крыж у лес, там пакурожылі. І гэтыя людзі прапалі. Хто хварэў, а хто сам павесіўся. Ніхто ня выжыў. Хто зьдзекаваўся над гэтай верай. Нашу царкву раскідалі. Бабы пайшлі, тамака гаварылі: “Нашто? Гэта ж наша паграбніца. Тут толькі нябожчыкаў ставяць на ноч. Я не пайшла, на працы была. А старыя бабы хадзілі, каб захаваць гэту царкву. Ну і што вы думаеце? Той, каторы прыйшоў раскідаць, настаўнік, сякеру ўзяўшы, з тэхнічкай. Дык тэхнічка шэсьць год хварэла, спаралізаваная была. А ён памёр”. (http://www.svaboda.org/content/transcript/1108835.html)

Цяпер царкоўкі няма. Толькі пагорак ды яма на яе месцы, пасярод якой стаяць рэшткі крыжа з верхавіны. Побач з месцам усталявалі вялікі драўляны крыж. Магчыма, што і праз пэўны час і пра гэтую бажніцу будуць распавядаць, як за грахі людзей і іх бездухоўнасць царква схавалася ў пагорку...Паданні маюць сваю праўду.